Droga Krzyżowa nadziei. Trzy schematy

Alessandro Pronzato przedstawia trzy schematy Drogi Krzyżowej, udowadniając, że nie jest ona bynajmniej modlitwą przestarzałą. Często odmawia się ją w wielu środowiskach. Oczyszczoną z naleciałości nieco przestarzałego i już nieużywanego języka, z mdłych dewocyjnych form, z oburzonego intymizmu, z łzawo sentymentalnych tonów - odprawia się ją w odniesieniu do Słowa Bożego, a towarzyszy temu postawa adoracji, ciszy i umiaru.
Ponieważ ciągle są osoby strapione, cierpiące, martwiące się, błądzące w ciemnościach, dźwigające krzyż, szukające promyka nadziei, pragnące nadać sens swoim cierpieniom i trudom, ponieważ są ludzie, którzy czasem płaczą, to naturalną rzeczą jest, że Droga Krzyżowa jest jak najbardziej praktyką aktualną.
Droga Krzyżowa chorego. Nowość tej Drogi Krzyżowej polega na dostrzeżeniu powiązań pomiędzy stacjami bolesnej drogi Jezusa a etapami doświadczenia, które nie oszczędza prawie nikogo z nas, czyli choroby.
Oczekiwania, obawy, samotność, wątpliwości, które odmierzają czas choroby, zostały włączone w tajemnice paschalną, umieszczone w kontekście nadziei. I w ten sposób są okazją do zareagowania na przygnębienie, odnalezienia wewnętrznych zasobów, a także do oczyszczenia i dojrzewania człowieka.
Droga Krzyżowa wszystkich dotyka tematu aktualności Pasji Chrystusa oraz współodpowiedzialności, idąc w dwóch konkretnych kierunkach:
- co Jezus ma wspólnego z cierpieniem współczesnego człowieka, z cierpieniem nas wszystkich?;
- co mam ja z tym wspólnego?
Ta Droga Krzyżowa jest interpretacją historii, lecz także naszego mizernego i pełnego sprzeczności codziennego życia, w świetle Tego, który zgięty pod ciężarem krzyża przemierza nasze drogi, wchodzi do naszych domów, przechodzi przez nasze serca, aby dzielić się winami i wyrzutami sumienia, wziąć na siebie ich ciężar, nadać sens całemu życiu.
Droga Krzyżowa grzesznika najbardziej zachęca nas do rozważania, rozwijając dialektykę ucieczki i zbawienia, aby odzyskać znaczenie grzechu, a w efekcie odnaleźć potrzebę przebaczenia Boga.
Jest to praktyka, która wymaga wiary, solidarności, wyrzeczenia się wszelkiego intymizmu, który jest przepełniony pietyzmem, pragnienia nadziei, lecz również czułości. Nie zapominając oczywiście, że Bohaterem jest On, Mąż boleści, Bóg, który poznał nasze cierpienie, wziął na barki nasz ciężar i ogłosił, bez wstydu, swoją nieuleczalną chorobę: miłość do człowieka.