Duch rodzinny w domu, społeczeństwie i państwie

Z przedmowy Ewy Polak-Pałkiewicz:
"Przygoda intelektualna najwyższej próby, jaką jest spotkanie z książką księdza Henri Delassusa, dostarcza dwojakiego rodzaju radości. Pierwsza to radość z odkrycia Francji katolickiej z początku dwudziestego wieku. Krystaliczny w swej przejrzystości wykład, czym jest niezmienny porządek natury wpisany w powołanie rodzin, hierarchię społeczną, organizację narodów i państw powstał zaledwie dziewięćdziesiąt lat temu, ale zarazem - sto dwadzieścia lat od Rewolucji Francuskiej. (...)
Ksiądz Henri Delassus był starannie wykształconym teologiem, jego wizję zasad rozwoju cywilizacji w świecie potwierdzają wszystkie badania nauk szczegółowych - ach, ta dawna teologia, którą dziś w seminariach duchownych tak nieudolnie usiłuje zastąpić socjologia i psychologia! Głęboko odczuwany przez wielu ludzi, którym towarzyszy refleksja na temat przeszłości, nie wyrażony do końca w pracach naukowych, ukryty - lecz też i w jakiś sposób oczywisty dla ludzi wierzących - sens dziejów człowieka na ziemi, pokrywał się w jego myśleniu z uznaniem wyjątkowej roli rodziny jako zamierzonej przez Boga, odzwierciedlającej jedność Trójcy Świętej i czerpiącej ze świadectwa życia Świętej Rodziny z Nazaretu. Ponad wszelką wątpliwość Bóg czyniąc człowieka kobietą i mężczyzną, stworzył dla niego naturalną przestrzeń miłości i rozwoju - bo jedynie miłość zapewnia pełny rozwój - jaką jest małżeństwo i rodzina. Rola rodzin w ustanawianiu ładu historii, w dziejach narodów i państw pozostawała dotąd niedoceniona, nienazwana. (...)
Jedne z najpiękniejszych fragmentów Ducha rodzinnego poświęcone są rodzinie królewskiej Francji między X a XV wiekiem. "Dzięki cierpliwemu usposobieniu, wytrwałości i oddaniu, ciągłej służbie - powinniśmy również dodać: »z woli i łaski Bożej« - rodzina ta stworzyła Francję” - pisze autor o dynastii Kapetyngów. Czytelnik polski śledząc losy monarchii francuskiej w wiekach średnich, powolny późniejszy jej upadek, aż do tragedii końca XVIII wieku, mimo woli widzi przed oczami także sylwetki polskich królów. Tych najbardziej świętych i najpełniej odczytujących zadania, jakie stawia przed nimi Bóg. Tych bohaterskich i dumnych, lecz bezsilnych wobec podstępu. Aż do władców odmawiających sobie i swemu ludowi charyzmy władcy mężnego i sprawiedliwego.”