Jawnogrzesznica i Pan

Jawnogrzesznica, która namaściła Jezusa – krótka była jej sława. Pojawiła się, wywołała skandal i zniknęła z kart Ewangelii. Może żyła jeszcze dwadzieścia, może pięćdziesiąt lat? Jakie było to życie? Wróciła do nierządu? Została świętą?
Książka Andrzeja Turczyńskiego jest apokryfem, opowieścią starej kobiety, próbującej zrozumieć siebie. Czytając te wyznania, poznajemy jej życie: grzech i tęsknotę, ekstazę i rozpacz. Do końca jednak nie poznajemy jej imienia. Może, jak często dzieje się w Ewangelii, jest to imię uniwersalne, imię każdego z nas?
Co się wtedy właściwie ze mną działo, nie wiem. Są sprawy, które rozumiemy i takie, które strzegą swoich tajemnic. Jedne mają w pieczy aniołowie, inne są pod pieczęcią demonów. Każdy musi w nich się sam rozpatrzyć. Moja sprawa była tego rodzaju, że już nie miałam nikogo, do kogo mogłabym pójść po radę, kto by mi jej udzielił z serca. I kto wiedziałby o mnie choćby tyle, co ja sama. (fragment książki)
ANDRZEJ TURCZYŃSKI – poeta, prozaik, eseista, dramaturg i tłumacz. Urodził się w 1938 roku w Lublinie w starej kresowej rodzinie ziemiańskiej o długich tradycjach artystycznych. Pierwsze lata życia spędził w majątku rodzinnym Turczynówek na Podolu. W czasie drugiej wojny światowej został wraz z matką i siostrą wywieziony do Kazachstanu. Od 1945 roku uczył się w rosyjskiej szkole w Moskwie. W 1948 powrócił do Polski. Studiował polonistykę i fi lozofi ę. Mieszka w Koszalinie. Dotychczas wydał ponad trzydzieści książek, m.in. Mistrz niewidzialnej strony, Znużenie, Latopis, Ten szalony pan Puszkin, Święto ikony.