Kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy?

Mam 17 lat oznajmiam swym rodzicom że jestem ateistą. Latami wiodę życie w którym nie ma miejsca dla Boga. Jestem lekarzem. W pracy towarzyszy mi nieustannie cierpienie którego bywam często bezradnym świadkiem rozpacz osób które nie potrafią pogodzić się z utratą swych bliskich oraz ból umierania tych którym pozostało jedynieoczekiwanie na nieuchronnie nadchodzącą śmierć. Dostrzegam że dzięki wierze w Boga bardzo wielu cierpiących z trudnym do zrozumienia spokojem i godnością znosi to co wydaje się nie do zniesienia. W mojej głowie utkwił jak zadra problem istnienia Boga. I wątpliwość. Może to oni wierzący w Boga mają rację a nie ja przeczący Jego istnieniu. Dręczony tą wątpliwością nie mogę tych pytań pozostawić bez odpowiedzi. Powiedziano mi że mam modlić się o łaskę wiary. Jak mam modlić się do Boga w którego istnienie wątpię Nie bardzo wierząc w sens tego co robię szczerze wypowiadam zdanie Boże jeżeli gdzieś tam jesteś to mi pomóż. Tylko tyle. Wkraczam na drogę samodzielnego poszukiwania Boga. Tak ją nazwałem. Polega ona na stawianiu sobie pytań. A więc pytam