Nie głos, ale słowo... 8. Jak dzieci z uszkodzeniem słuchu radzą sobie z trudnościami językowymi?

Rozprawa dr Renaty Kołodziejczyk jest ważnym wydarzeniem w refleksji nad głuchotą i nad językowymi możliwościami człowieka pozbawionego słuchu. Dostrzegam szczególną przydatność opisywanych w rozprawie badań dla praktyki surdopedagogicznej i dla logopedii. [...] Autorka odkrywa i opisuje strategie, jakie rodzą się w procesie zdobywania języka etnicznego przez osoby niesłyszące, a następnie interpretuje je precyzyjnie z kompetencją logopedy i pedagoga. Recenzent winien te rozległe kompetencje i precyzję analizy podkreślić szczególnie. Mamy bowiem do czynienia z pracą, która została wyposażona w część metodologiczną, naświetlającą teoretyczne problemy głuchoty i procesu przyswajania języka w stanie głuchoty wyczerpująco i głęboko.

prof. dr hab. Stanisław Grabias

Dotychczasowe badania dotyczące rozwoju mowy u osób niesłyszących koncentrowały się przede wszystkim wokół barier ograniczających dostęp do języka oraz trudności w opanowaniu systemu językowego i posługiwaniu się nim na różnych poziomach. Autorka w rozprawie naukowej poszła krok naprzód, poszukując strategii radzenia sobie z trudnościami językowymi dzieci niesłyszących, starała się przenieść uwagę badaczy z samych błędów i ograniczeń, obserwowanych u dzieci z tą niepełnosprawnością, na ich twórczy wysiłek wkładany w przezwyciężanie tychże trudności, a działania podejmowane przez dzieci w celu przezwyciężania trudności nazywa strategiami.

dr hab. Ryszard Skrzyniarz, prof. KUL