Psychologiczne aspekty opieki paliatywnej. Towarzyszenie pacjentom i ich bliskim w sytuacjach kryzysowych

Towarzyszenie osobom nieuleczalnie chorym jest zadaniem niezwykle trudnym. Doświadczając w takich sytuacjach własnych ograniczeń, smutku i żalu, a często także buntu i rozgoryczenia, nie łatwo nieść pomoc. Warto wówczas pamiętać, iż ważniejsza od długości życia jest jego jakość. Świadoma tego osoba, która opiekuje się umierającym, może strzec tej jakości i chronić ją.

Jeden z najtrudniejszych momentów w medycynie następuje wtedy, gdy lekarz wie, że nie istnieje już żadna efektywna kuracja, mogąca pomóc jego pacjentowi. Nie można dłużej walczyć o życie przeciwko chorobie. Nie ma wówczas nic gorszego niż informacja w rodzaju: "Nie możemy już nic dla pani/pana zrobić”. Wszystko jedno, czy stwierdzenie to zostanie wypowiedziane, czy też przejawia się o­no w zmianie zachowania wobec pacjenta. Również nieuleczalnie chory pacjent ma prawo do troski i uwagi ze strony otoczenia.(...) Pojawiająca się współcześnie kwestia eutanazji pobudza do refleksji nad tym, co traci się, rezygnując z dobrze przeżytego rozstania z życiem; życiem, którego nie przerywa ludzka ingerencja, ale które trwa możliwie najpiękniej aż do swego naturalnego końca.

Profesor Manu Keirse - belgijski psycholog kliniczny, doktor nauk medycznych, dyrektor Szpitala im. Serca Jezusowego w Leuven, autor wielu książek dotyczących przeżywania straty i żałoby oraz opieki nad chorymi i umierającymi.