Wyznania Prowincjusza

Szczepan Twardoch jest jednym z tych nielicznych autorów których tekstów szukam i czytam je z zazdrością. Jest w nich intelektualna odwaga bystrość świeżość erudycja i głębokie rozumienie spraw najważniejszych - wszystko co tworzy Pisarza. Rafał A. Ziemkiewicz Dla autora tej książki doświadczeniem źródłowym jest utrata śląskiej dumowiny której powolne osuwanie się w historyczny niebyt obserwuje z nostalgia lecz bez złudzeń. Wygnany nigdzie już nie będzie w pełni u siebie. Ani w polszczyźnie która jako pisarz posługuje się mistrzowsko ani w Polsce której wieczna niedojrzałość chłoszcze z bezwzględnością podszyta żalem ze nie zasługuje ona by znaleźć w niej zastępczą ojczyznę. Ani w czeznących resztkach europejskiej cywilizacji której niegdysiejszej wielkości nie ocala naiwne rojenia o konserwatywnej restytucji. Ich stopniowe porzucanie łatwo prześledzić czytając zebrane tu szkice chronologicznie w kolejności ich powstawania. Ani może nawet w religii przodków choć Kościoła trzyma się jeszcze mimo wszystko bacząc na ostatnią dlań autopedagogiczną wartość katolicyzmu. Jego eseistyka jest poszukiwaniem twardego gruntu na którym mógłby stanąć pewnie rzeczywistości która nie rozstąpiłaby się przed kula wystrzelona z pistoletu. Próba to ostatecznie daremna. Jedyne oparcie Szczepan Twardoch znajduje bowiem w literaturze pisanej z perspektywy po apokalipsie u Jngera Mraiego - tych którzy przeżyli śmierć własnych miejsc i czasów. Aleksander Kopiński